Dag 30 – Voor de laatste keer…
De laatste keer. Een logje wat ik maar uit bleef stellen. Een laatste logje is toch wel erg jammer… Ik heb nog een lange lijst liggen aan blogjes en producten waar ik nog over kan en wil schrijven, maar deze challenge was ook meer persoonlijk, iets waar ik niet heel vaak over schrijf. Meestal verschijnen mijn persoonlijke logjes namelijk achter een wachtwoord omdat ik mijn privacy toch wil houden tot op zekere hoogte 
Tja en wat kan ik nog hier melden in dit logje…vinden jullie het leuk om meer persoonlijke logjes te lezen? Zo ja, in welke richting of onderwerpen moet ik dan denken? Give me hints! Vaak denk ik ook dat het gewoon niet interessant genoeg is voor jullie als lezers
De 30 days challenge, iets langer dan 30 dagen in mijn geval, ik vond het superleuk om te doen. Jammer dat er niet meer van dit soort challenges zijn. Of wel? Let me know!
Dag 29 – Mijn ambities
Ambitie, een levensdoel, ideaal of eerzucht. Ik hou het maar bij de eerste twee.
Ambities zijn mooi, maar in mijn ogen moeten ze haalbaar zijn. En eigenlijk ben ik meer een voorstander van basic ambities. Ik ben geen type dat een grote carrière op wil bouwen, ik doe mijn werk met veel inzet en toewijding, maar ik werk niet om te werken, ik werk om te leven. Genieten van het leven samen met Wayelz is namelijk ook een van mijn ambities
Daarnaast vind ik een belangrijke ambitie het kunnen helpen van mensen. Ik formuleer mezelf expres erg breed. Het helpen van mensen is natuurlijk op zeer vele manieren mogelijk.Via een baan, maar ook in je dagelijks leven. Ik vind het belangrijk om daarvoor open te staan en dit toe te passen in het dagelijks leven.
En als ik dan een ambitie neem die specifiek op mezelf gericht is, ik zou graag een eigen zaak willen hebben. Maar dat wisten jullie al De reden hierachter is vooral het zelfstandig kunnen werken vanuit huis. Dit lijkt mij ideaal wanneer je kinderen hebt namelijk. De toekomst zal het uitwijzen of dit ook daadwerkelijk een ambitie is die ik kan waarmaken
Wat zijn jouw ambities?
Dag 28 – Iets wat ik mis
De hersenkraker
Ik.
Twee letters. En toch is dit woordje precies waar ik het in deze post over wil gaan hebben. Ik, is namelijk maar alleen. En nu denk je, Madelon, dat is de meest kromme zin die je ooit hebt geschreven. Dat kan, maar lees die zin nog eens? ‘Ik’, is namelijk de instelling die teveel mensen in mijn ogen hebben. Want ik en ik, maken wij. En wij kan niet bestaan zonder, ik en ik en ik en ik. Kortom, wij. Volg je me nog? lol
We nemen een (figuurlijk) kijkje in mijn hoofd. De titel van deze post luidt: ‘Iets wat ik mis’. En wat ik mis is het woordje wij. En nu kan ik (zie daar heb je het woordje al weer) wel wat vinden, maar zolang ‘wij’ (ik blijf mezelf herhalen) niet naar voren komt dan gebeurd er niets. Begint er al een lampje te dagen?
Juist. Ik heb het over onze samenleving. ‘Samen’ is het equivalent van ‘wij’. En dat is nou precies wat ik mis. Het begint al met kleine dingen. Het voordringen bij de kassa in de winkel: ‘IK wil eerst!’. Het niet opstaan in de bus voor een moeilijk lopend of ouder persoon ‘IK zit hier lekker’. En nu gaan we een stapje verder.
Wat doe ‘jij’ (woordje nummer twee met een lange ‘ij’ 
) om te zorgen dat ‘ik’ geen ‘ik’ blijft, maar omgezet wordt in ‘wij’?
Dag 27 – Mijn favoriete plek
Mijn favoriete plek. Zal het jullie verbazen als dat ons huis is? Knus met Wayelz en Kitteh Fahad op onze bank met een dekentje? Kaarsjes aan, een zacht geurende soyscent, de kachel aan in deze koude maanden, lekker warme laarspantoffeltjes aan, vers gesneden fruit binnen handbereik om te snacken, laptop en een goed boek binnen handbereik, een kop warme sjai bil leben (zoete, sterke thee met melk Sudanese style) en ik ben in chillmodus.
Mijn favoriete plek is voor mij mijn thuis. De plek waar ik mezelf kan zijn, kan doen wat ik wil. Waar ik rust vind. De plek waar wij lief en leed delen. Waar een kamertje vrij gemaakt is voor Kitteh. Waar de heerlijkste gerechten gemaakt, verzonnen en opgepeuzeld worden.Waar de wekker me altijd te vroeg gaat. Waar wij thuiskomen van werk en neer kunnen ploffen op de bank die groot genoeg is voor ons om beide languit te liggen. De plek waar we keihard voor hebben geknokt om het te maken wat het nu is. De plek waar we rustig kunt zitten, kunnen genieten en gewoon ons ding doen.
Dat is mijn favoriete plek, mijn thuis.
Dag 26 – Mijn angsten
Het blijkt wel dat hoe verder deze challenge gaat, hoe lastiger de onderwerpen worden. Dit is dan ook een onderwerp waar ik even flink op mijn hoofd moest krabben om hier een zinnig woord neer te kunnen zetten. Want dit is toch wel even een heftig onderwerp. Ik heb me dan ook erg af lopen te vragen of ik hier een serieus antwoord op ga geven aangezien dit me iets te persoonlijk gaat worden.
Je zou dus kunnen zeggen dat een van mijn angsten is me volledig open te stellen. True, dat doe ik alleen bij mensen die ik volledig vertrouw. En aangezien ik niet volledig weet wie hier allemaal leest, zal een diepere ingang op dit onderwerp dan ook niet volgen. Tenminste niet zonder een ww er voor Want echt persoonlijke logjes, jullie kennen me langer dan vandaag, die houden we graag achter slot en grendel zodat ik weet wie ze lezen. En als je nog even kijkt naar dag 24 van deze challenge dan heb je al gelijk een reden waarom ik geen te persoonlijke info online wil hebben staan. Je zou toch maar iemand treffen die daar misbruik van wil maken. Helaas zijn er net even iets teveel gekken op deze wereld
Hoe ver gaan jullie met het plaatsen van persoonlijke info op het www?
Reacties