Dag 25 – Een eerste…
Een eerste keer zelf geverfd. Nee, we zijn niet verder gaan klussen in huis, ookal staat de slaapkamer als volgende punt op ons lijstje. Mijn haar. Ik heb de stoute schoenen aangetrokken en een pak haarverf in mijn haar gesmeerd. Bovenop de henna ja waar ik mijn haren mee verf normaal gesproken. En nee, nu niet gaan gillen: Is je haar dan niet uitgevallen? Of groen geworden? Nee en nee. Want wie verft met 100% (!!!!!) natuurlijk henna, zonder toevoegingen of andere troep erin, kan gerust verven met chemische haarverf. Ik ga hier nog een uitgebreide post over schrijven die ik ga combineren met de post over henna die ik al eens schreef, dus een uitgebreider verhaal met uitleg en punten waar je dan op moet letten komt er nog aan.
Maar terug naar de verf. Ik kocht twee pakken van L’oreal Paris, het was 1+1 bij de DA dus kocht ik twee kleurtjes van de Préférence Féria lijn, Riviera (Mahonie MiddenBruin) en Pure Scarlet (Zeer intensief rood). Riviera kocht ik omdat ik zeer nieuwsgierig ben hoe een echt bruine kleur mij staat, aangezien mijn natuurlijke haarkleur veel donkerder is. En tja, als verslaafd hennagebruiker zal het duidelijk zijn waarom ik Pure Scarlet heb gekocht. Ik hou nou eenmaal van rood! En echt fel rood wordt het bij mij toch niet. Daar is mijn haar gewoon te donker voor.
En I love it…Ik heb nu Riviera in mijn haar en het geeft een zachte warmbruine gloed. Echt voor herhaling vatbaar. Bij een volgende aanbieding van haarverf haal ik waarschijnlijk twee pakken van deze kleur. Ik denk dat ik met twee keer verven aardig in de buurt kan komen van de donkerste kleur die achterop de verpakking staat. Over een maandje gooi ik er denk ik de Pure Scarlet in en misschien daarna nog een keer henna erover, hangt er een beetje van af hoe fel het rood van de verf wordt aangezien de henna het versterkt natuurlijk en er nu ook nog henna in mijn haar zit. Ik vind het best leuk om een paar keer per jaar mijn haar een paar tintjes lichter te hebben of met een andere gloed. En ik heb al ontdekt dat het niet erg moeilijk is om je haar zelf te verven hihi. Want na geinformeerd te hebben bij de kapper schrok ik behoorlijk van de prijzen. Misschien dat ik dat ooit nog eens een keer doe, maar voor nu vind ik het wel best zo.
Verven jullie (regelmatig) je haar?
Dag 24 – Wat me aan het huilen maakt
Ik heb een muur om me heen. Zelfbescherming heet dat in mijn hoofd. Teveel meegemaakt in het verleden waardoor ik mensen niet snel vertrouw. Er zijn mensen op deze wereld die je doelbewust kwetsen. Je zwakke plekken zoeken en er dan met een fictief mes flink in gaan steken. Mensen die je geholpen hebt, klaar voor hebt gestaan en je vertrouwen hebt geschonken. Wat ze hebben beschaamd. Meerdere keren. Tot het genoeg was en de muur weer omhoog gaat. Maar nu zo hoog dat hij ook niet meer afgebroken kan worden, niet door excuses, niet door beter gedrag, het is genoeg. Ik ben vergevensgezind, meerdere malen, misschien te vaak. Misschien toch nog te hopend op het goede in een mens. Hopend op een sprankje aan goeds wat al het slechte weer op kan heffen. Hopend dat de volgende keer het wel goed zal gaan en ik niet in tranen achter mijn beeldscherm zit na weer een tekst met valse beschuldigingen, leugens en roddels. Want dat in mijn gezicht zeggen, dat lef is er dan weer niet. Nee, geschreven woorden, geuit in een mail waarop al van te voren bekend is dat er geen reactie van mijn kant zal komen, want wat valt er hierop te schrijven? Ik kan me hier niet op verdedigen. Ik kan hier niets tegen inbrengen. Wat valt er in te brengen tegen een leugen, tegen meerdere leugens waar ik niet eens weet waar ze vandaan komen en waarom ze naar mij worden geuit? Moeite? Moeite om te antwoorden, de kwetsende woorden door mijn hoofd te laten malen, tranen van frustratie en woede weg te vegen om vervolgens mijn gevoelens terug te schrijven aan een persoon die ze vervolgens diep de grond in zal boren? Het heeft geen zin. Het enige wat ik kan doen is het negeren. Hopen dat het uiteindelijk wel weer stopt en ik de kwetsende woorden niet meer hoef te lezen. En maar hopen dat het niet zoals nu na een paar maanden nul komma nul aan contact te hebben weer opnieuw begint.
Onrechtvaardigheid. Dat is wat me aan het huilen maakt.
Dag 23 – Waar ik blij van word
Het zijn de de kleine dingen in het leven waar de grootste waardering voor geuit kan worden. En om het maar even dicht bij huis te zoeken, ik word erg blij van mijn statistieken. Iets meer dan een jaar geleden begon ik deze blog om mijn frustratie over het toen ziek zijn van me af te schrijven. Daarna ben ik blijven bloggen omdat ik het zo leuk vond en mijn ei kwijt kon in het schrijven. Het werd een verslavende hobby van me. En tot mijn verbazing vonden mensen het leuk om te lezen wat ik schreef. En nog steeds. Ik zie elke maand het aantal unieke bezoekers stijgen en dat is echt ontzettend leuk om te zien.
De afgelopen maand oktober kwamen meer dan 5000 unieke bezoekers een kijkje nemen. Het aantal comments is de 4.500 gepasseerd en ik zit vaak al dagelijks mailtjes te beantwoorden van lezers. Ook zie ik in de statistieken dat steeds meer bezoekers rechtstreeks de naam van mijn blog intypen en hier komen lezen. Nu kun je denken, het zijn maar cijfertjes. Klopt, maar deze geven mij wel de stimulans om lekker door te gaan met deze zeer verslavende en superleuke hobby. Dus aan jullie lezers: Dankjewel.
Dag 22 – Waar ik niet blij van word
Ik kocht vandaag haarverf. Ja, ik ga weer eens een poging wagen mijn eigenwijze haar deze keer met chemische mishandeling een ander kleurtje te bezorgen. En tijdens het kopen van haarverf wist ik gelijk waar dit logje over zou gaan. Onbeschofte kinderen, correctie: onopgevoede ouders.
En als er iets is waar ik niet tegen kan, dan zijn het onbeschofte kinderen. Kinderen die brutaal tegen een volwassene praten en waarvan de ouder(s) er naast staan en er om lachen. Of er niets van zeggen. Of het negeren. Of gewoon lekker meedoen.
Het meisje van een jaar of 13/14 (hierna genoemd Missy) was met haar moeder bezig een kleur uit te zoeken. Na 4 keer voor mijn neus te gaan staan terwijl ik de pakken haarverf zat te vergelijken en steeds om haar moest grijpen naar het volgende pak was het de beurt aan de winkeleigenaar met wie ik in gesprek was over de verschillende merken haarverf. ‘Ik wil verf! Mijn moeder betaald dus ik wil goede verf.’ Alleen de kleur was lastig kiezen. ‘Ik haaaaaaat zwart, ik ben blond en wil niet als een aap rondlopen’, galmde door de winkel en een paar hoofden draaiden zich al om. Zo op het uiterlijk leek het een leuk en schattig meisje. Tot ze haar smoel opentrok. De winkeleigenaar pakte het kleurenboek en liet mij gelijk even meekijken aangezien ook ik het lastig vond een keus te maken tussen de vele tinten.
‘Ik wil deze!’ ‘Dat is een kleurenspoeling, dat was je er uit, is dat wat je wil?’ ‘Nee, ik wil verf! Maar ik wil het even proberen en dan kiezen.’ ‘Dat is niet mogelijk, dat kan alleen met een spoeling, dat was je eruit met een paar weken, jij wilt verf, dat moet je uit laten groeien.’ Na 5 keer geduldig herhalen en opnieuw uitleggen snapte Missy eindelijk wat de winkeleigenaar bedoelde en pakte toch maar het pak met echte verf. Of liever gezegd, het werd nog net niet uit mijn handen gegrist aangezien ik het net een halve seconde daarvoor in het rek terug had gezet. Ze moest blijkbaar net dat pak hebben, want de overige 100 pakken haarverf waren blijkbaar niet de goede.
Door het kleurenboek bladerende kwam de volgende vlaag woordenjunk eruit. ‘Zo donker is lelijk, dat staat toch niemand!’ Ahum, hallo? Donker haar staat naast je? Wayelz grijnsde al toen hij me een venijnige blik naar het meisje zag werpen. Want ja, ik schijn nogal ‘killing’ te kunnen kijken 
. Moeders deed ondertussen hard haar best om het meisje een keus te laten maken en mijn pissige blik te negeren, maar missy had duidelijk besloten dat de hele winkel getuige moest zijn van haar dilemma geen kleur te kunnen kiezen.Dit had dus niet mijn kind moeten zijn, dat moge duidelijk wezen. Die had gelijk een draai om d’r oren gekregen en had zonder haarverf naar huis gemoeten lol
En dan zou je dus denken, moeders stond erbij. Klopt. Stond erbij, keek ernaar en deed niets.
De winkeleigenaar was de kwaadste niet en begon Missy te plagen dat ze dan haar haar maar groen moest verven. Dat zou haar vast mooier staan. Missy wist niet waar ze kijken moest toen er plots vanuit een hoek in de winkel een bulderende lach klonk. Wayelz en ik liepen maar vlug naar de kassa om zelf ook niet in de lach te schieten, want het rode koppie van Missy sprak boekdelen. Misschien de volgende keer toch maar iets beleefder zijn?
Dag 21 – Nog een moment
Een kittehmoment gedeeld met groene baby’s. Samen met de nieuwe troon werden ook twee nieuwe groene baby’s gekocht om groene baby nummer 1 wat rust te gunnen. Groene baby nummer 1 heeft sinds hij uit een grote postdoos werd gehaald de vernielzuchtige liefde van Kitteh Fahad mogen opvangen. Of liever gezegd, de groene stoffen aliën met suffige oogjes en een stoffen lange staart is het enige kattenspeelgoed wat Kitteh blieft. Inmiddels heb ik groene baby nummer 1 al een paar keer met naald en draad zijn staart terug moeten naaien, stoffen ruggegraatjes dicht moeten naaien en open stoffen buikjes opnieuw vastgestikt.
En zeg nou zelf. Is Kitteh geen trotse papa? 
Even een douche voor het slapen gaan, jullie moeten wel schoon naar bed toe hoor! Mraw!
En nu gaan jullie slapen. Prrrrrrrrr, Slaap baby slaap, prrrrrrrr 
Reacties