Borstvoeding is een levensovertuiging geworden

Dit is borstvoeding

Het is vrijdag, weer een nieuw (ervaringen)verhaal van een voedende mama! Vandaag kun je het verhaal lezen van mijn naamgenoot Madelon. 

Hoe het avontuur begon

Mijn borstvoedingsavontuur begon in augustus 2012. Op 2 augustus werd mijn eerste zoon geboren. Na een bevalling van drie dagen kon ik hem eindelijk in mijn armen sluiten. Hij zocht zelf de borst en na even proberen hapte hij mooi aan. Ik had geen ervaring met borstvoeding en ging er open in. Mijn idee was het in ieder geval twee weken te proberen en dan wel verder te zien. Hij zou dan sowieso het colostrum binnen krijgen en had daarmee een goede start.

Terugkijkend zou ik het heel anders gedaan hebben. Ik was totaal onwetend wat borstvoeding betreft. We verbleven twee nachten in het ziekenhuis en ik kreeg daar geen goede begeleiding. Mijn zoon lag constant aan de borst, maar kreeg weinig binnen. Ik had zere tepels en vond er eigenlijk weinig aan.

De verpleegkundige gaf hem kunstvoeding, omdat dat volgens haar nodig was. Ook mijn kraamverzorgster trok een pak poeder open en lepelde de melk bij hem naar binnen. Volgens haar was hij ondervoed, fladderde, had hij uraten en zou hij teveel zijn afgevallen.
Ik nam het allemaal maar aan.

Steun van een voedende vriendin

Gelukkig had ik een vriendin die net bevallen was van haar tweede zoontje en zij was een ervaren borstvoedende moeder: haar eerste zoon heeft ze 22 maanden gevoed. Zij heeft me er echt doorheen gesleept, legde me uit hoe het werkte met vraag en aanbod en dat je helemaal niet op de klok hoefde te voeden. Ze leerde me hoe ik moest kolven en de melk moest bewaren. Gelukkig dronk mijn zoontje mijn melk ook uit de fles en zo kon ik ook eens een avondje weg.

Onzeker door consultatiebureau

De borstvoeding kwam uiteindelijk goed op gang, de kleine man deed het er goed op, ontwikkelde zich prima en was een blije baby. Echter, toen ik op het consultatiebureau kwam, bleek dat hij niet goed was aangekomen. Volgens de verpleegkundige moest ik beginnen met bijvoeden (hij was toen nog geen 4 maanden oud), over op de fles, óf 12 keer per dag aanleggen. Ik weet nog hoe verdrietig en onzeker ik was toen ik er vandaan kwam. Ik moest een week later terug komen om weer te wegen.

Ik heb mijn zoon toen heel veel aangelegd, ‘s nachts wakker gemaakt voor een voeding en liep eigenlijk alleen maar met mijn borsten bloot. Maar het resultaat mocht er wezen, hij was 300 gram aangekomen in één week. Mijn daaropvolgende bezoek aan het CB was bij de arts. Ik vertelde haar hoe het gegaan was en de arts werd ontzettend boos op de verpleegkundige om wat ze mij allemaal wijs had gemaakt. Een borstvoedingscurve mag namelijk fluctueren als de baby verder tevreden is.

Sindsdien is het eigenlijk alleen maar beter gegaan met de borstvoeding. We hebben de vier maandendip doorgeworsteld en daarna waren zoon en ik een twee-eenheid. Ik had nooit gedacht dat ik zo lang zou voeden, maar voelde toen dat ik pas zou stoppen als mijn zoon het zelf aangaf.
Rond de 6 maanden begonnen we voorzichtig met hapjes. Maar borstvoeding bleef de hoofdvoeding.

Zwanger en verdriet

Rond die tijd voelde ik me lichamelijk niet zo goed. De klachten kwamen mij iets te bekend voor en ik deed voor de zekerheid een zwangerschapstest. Die was positief! Oeps, dit had ik niet aan zien komen. Ik had nog geen menstruatie gehad en van mijn zoontje ben ik zwanger geworden met behulp van hormoon-injecties. Hoewel het even schrikken was, waren we blij. Deze zwangerschap was erg welkom.

De volgende dag mocht ik al langs komen bij de gynaecoloog voor een echo en daar was het opnieuw schrikken: een tweeling! Dat moesten we wel even verwerken. Drie babies, dat is behoorlijk pittig. Onze zoon zou tenslotte pas 13 maanden als de tweeling geboren zou worden. Hoe móest dat met de borstvoeding? Gelukkig veranderde de smaak van mijn melk niet en bleef mijn zoon lekker drinken. Wel had ik veel vragen: hoe zou ik het voor elkaar krijgen om de tweeling dezelfde start te geven als hun grote broer? Hoe werkt tandemvoeden (met een dreumes erbij ook nog)? Veel lezen hielp, uiteindelijk werden al mijn vragen beantwoord.

Op 2 juni 2013 was ik 20.5 weken zwanger en verloor vocht. Ik had deze zwangerschap veel bloedverlies gehad en dacht dat dit daarmee te maken had, maar ging toch voor controle naar het ziekenhuis. Daar bleek al snel dat mijn vliezen waren gebroken en dat ik opgenomen moest worden.

Mijn zoon was toen precies 10 maanden oud en er zat niks anders op dan stoppen met de borstvoeding. Voeden zou de baarmoeder namelijk kunnen prikkelen. Huilend heb ik hem die avond zijn laatste voeding gegeven, we hebben er foto’s van gemaakt. 24/7 Was de kleine man bij mij geweest en nu werden we gescheiden. Ik moest vechten voor zijn zusjes en hem daarom loslaten.

Iedere keer als hij bij mij op bezoek kwam, dook hij in mij shirt, op zoek naar mijn borsten. Heel af en toe legde ik hem even aan. Even de geborgenheid geven, even de band voelen. Maar altijd maar heel eventjes, langer kon gewoon niet meer. Na vier weken in het ziekenhuis werden op 27 juni 2013 mijn twee dochters geboren. Beide meisjes overleden vlak na de bevalling.

Voor mij geen tandemvoeden. Geen tweeling en ook een dreumes aan de borst. Een crematie regelen terwijl je pijn hebt van de stuwing. Mijn zoon kon ik niet meer aanleggen, mijn lichaam was op. Van al die weken op bed liggen, van verdriet. Borstvoeding geven zat er gewoonweg niet meer in.

Een natuurtalentje

Vijf maanden later bleek ik opnieuw zwanger. Een spannende en emotionele negen maanden volgden, maar ik keek uit naar een nieuw borstvoedingsavontuur. Ik maakte een geboorteplan en zette erin dat ik borstvoeding wilde geven en dat mijn baby onder geen beding bijvoeding mocht krijgen. Ik vertelde het kraambureau dat ik alleen een kraamverzorgster wilde die pro borstvoeding was en liet het consultatiebureau weten dat ik alleen nog maar bij de arts wilde komen voor controle. Ik volgde een opfriscursus bij een lactatiekundige en was er helemaal klaar voor.

Op 14 augustus 2014 werd, na een hele zware bevalling, onze tweede zoon geboren. Ons vierde kindje. Ook dit jongetje was een natuurtalentje met drinken en hij had natuurlijk ook een inmiddels ervaren mama. Weer verbleven we twee nachten in het ziekenhuis en omdat L. veel huilde stelde de verpleegkundige voor om hem bij te voeden met kunstvoeding. Nu kon ik zeggen dat ik dat niet wilde. Het mannetje had gewoon last van de zware bevalling en van het scheurtje in zijn sleutelbeen.

Reflux

De kraamweek was emotioneel en zwaar door mijn lichamelijke ongemakken. Maar de borstvoeding liep goed en mijn zoon groeide erg goed. Hij huilde heel veel, was erg ontevreden en had ergens last van. Ik wist het zeker, hier klopte iets niet. Hij dronk heel veel bij bij, wat voor mij erg zwaar was, want ik had ook nog een peuter rondlopen en mijn man had een varend beroep. Twee weken na de bevalling was ik alweer alleen. Uiteindelijk bleek hij reflux te hebben. Vandaar dat hij ook zoveel bij mij wilde drinken, hij wilde de pijn weg drinken.

Trots

We hebben samen een week in het ziekenhuis gelegen voor een huilobservatie toen hij drie maanden was. Naast een huilbaby, met hoge spierspanning en reflux was hij een echte flesweigeraar. Met geen mogelijkheid kreeg ik wat afgekolfde melk maar binnen. Het voeden was daardoor erg zwaar. Maar ondanks alles was ik trots. Trots dat ik weer een jongetje aan de borst had. Huilend heb ik L. gevoed toen hij precies 10 maanden was. Ik dacht terug aan mijn oudste zoon die moest stoppen op die leeftijd. Dit kleine ventje hoefde niet te stoppen en mocht drinken tot hij niet meer wilde.

Ik kreeg uiteraard wel eens opmerkingen. “Stop toch met die borstvoeding, dan heb je weer wat tijd voor jezelf.”, “Oh, slaapt hij nog niet door? Dat komt door de borstvoeding.”. Zucht! Mijn borstvoedende vriendinnen zijn een grote steun voor mij geweest, net als bepaalde groepen op Facebook. Ik ben er trots op dat ik mijn zoon het beste kan geven.

Toch nog tandemvoeden

Inmiddels is hij alweer 14 maanden en zijn grote broer is 3 jaar. Hoe bijzonder is het dat mijn peuter de laatste tijd steeds vraagt of hij bij mama mag drinken. De eerste keer vond ik het een beetje raar, maar ik wilde het zeker niet weigeren. Hij zocht misschien geborgenheid of wilde wat zijn broertje ook heeft? En wat blijkt: hij is het drinken nog niet verleerd! Dus nu zit ik soms toch nog tandemvoedend op de bank. Voor mij niets mooiers dan borstvoeding.

Wat begon als ‘we zien wel hoe het loopt’ is inmiddels een levensovertuiging geworden.

Mijn naamgenote Madelon, heel erg bedankt dat je je persoonlijke verhaal wilde delen!

Wil jij ook je borstvoedingsverhaal delen?

Lees je dit artikel en denk je, ik wil ook mijn verhaal en ervaringen delen en is dit nog niet eerder online gepubliceerd? Hier vind je alle informatie over het insturen van jouw verhaal.

Echte mama’s, echte verhalen. Dit is borstvoeding!

6 Comments
  1. Lieve Madelon,

    Na het lezen van je eerste stuk, dacht ik wat leuk, nog een moeder die gaat tandemen met een tweeling en een peuter. Helaas liep jouw verhaal anders. Het heeft me echt geraakt, dat je en je meisjes bent verloren en dat je zoon niet meer bij je kon drinken. Bij mij bleef op een gegeven moment ook (tijdelijk) de melk weg en mijn dochter moest toen ook erg huilen. Extra blij ben ik voor jullie beiden, dat je zoontje weer bij je drinkt! Heftig verhaal, maar uit je verhaal lees ik dat je als persoon er vooral door gegroeid bent. Heel veel respect voor jou en geniet nog van je borstvoeding!

  2. Wauw madelon, ik ben normaal een wat stillere volger, maar kon heg nu niet laten. Wat een mooi en emotioneel verhaal heb je geschreven. Knap dat je dat zo met ons wil delen! Je komt op mij over als een hele lieve en rustige moeder. Ben een beetje stil geworden van je verhaal!

  3. Jemig. Ik zit met tranen in mijn ogen dit te lezen. Wat ontzettend heftig van je verlies van je tweeling. En ontzettend knap dat je -ondanks alle tegenslagen- nu toch kunt tandemvoeden. Veel respect voor jou, sterke vrouw!

  4. Wat een heftig verhaal! Heel mooi en emotioneel. Ik ben blij voor je dat het uiteindelijk wel goed ging en je toch kon tandemvoeden. Respect voor jou, geniet van je kleine mannetjes!

  5. Prachtig verhaal. Gewoon puur en liefdevol, zoals borstvoeding is.
    Stiekem een traantje gelaten, maar toch een prachtig ironisch eindmoment waarin jij jouw 2 prinsjes toch tandemvoedt..jij hebt dat geweldig gedaan! Geen woorden voor…

Leave a Reply

Your email address will not be published.

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.