Borstvoeding na pre-eclampsie

Dit is borstvoeding

 

Na een problematische zwangerschap, pre-eclampsie en een keizersnede had Romy een lastige start met de borstvoeding. Vandaag lees je in ‘Dit is Borstvoeding’ haar verhaal. 

Na een problematische zwangerschap en een helse bevalling kon ik dan eindelijk mijn dochter in mijn armen houden. Mijn bevalling werd ingeleid wegens pre-eclampsie en uiteindelijk is er ingegrepen door de gynaecoloog: ze is geboren door middel van een keizersnede.
Mijn kennis van borstvoeding reikte niet veel verder dan wat ze mij verteld hadden tijdens de informatie-avond in het ziekenhuis. Deze avond ging alleen over de voordelen van moedermelk voor je baby, en ging niet zo zeer in op de techniek. Ik besloot na die avond om gewoon te proberen om borstvoeding te geven.

Pre-eclampsie en keizersnede: een slechte start

Wat ik toen nog niet wist, was dat mijn lijf na pre-eclampsie en een keizersnede zo’n optater had gehad dat de melkproductie niet of nauwelijks op gang kwam. Mijn dochter werd die eerste avond nog niet op mijn borst gelegd voor een voeding, want door de pijnstilling die ik had gehad waren we beide duf en verzwakt. Bovendien zou ze die melk niet eens mogen hebben in verband met de medicatie.

Amper bijgekomen door de bevalling, werd ik met de verdoving door de ruggenprik nog in mijn lijf gekoppeld aan zo’n megagroot kolfautomaat van het ziekenhuis. De zuster die me ‘hielp’, leek niet erg geduldig. Ik had geen idee wat ik aan het doen was, maar na een hoop gehannes kwamen er welgeteld 2 druppels melk. Mijn dochters eerste voeding werd dus kunstvoeding. In de loop van die nacht ben ik nog een keer gewekt om te kolven, maar ook toen kwam er niets.

We verbleven in totaal 4 dagen in het ziekenhuis en elke keer werd geprobeerd om mijn dochter aan te leggen. Ze zocht de borst wel, maar was te verzwakt om zelf te drinken. Bovendien was ze randprematuur met kenmerken van een dysmatuur, en had ze al haar energie nodig om aan te sterken en te groeien.

In de 4 dagen dat ik in het ziekenhuis had gelegen, was het me gelukt om slechts een paar milliliter melk te kolven. Melk die gelukkig wel aan haar werd gegeven door middel van een lepeltje en later door middel van een flesje. Toen we naar huis mogen, huurden we het enorme kolfapparaat van het ziekenhuis om mee naar huis te nemen. Door haar slechte start voelde ik me bijna verplicht om vol te houden.

pre-eclampsie Romy en haar dochterlief

Foto copyright Romy Dochterlief.nl

Trots

Met behulp van een lieve en geduldige kraamverzorgster, is het me in de kraamweek een paar keer gelukt om mijn dochter fysiek aan de borst te krijgen. Ze dronk echter heel erg onrustig en moest te hard haar best doen om te drinken. Niet zo gek als je bedenkt dat het drinken uit een flesje sneller gaat.

Toen de zoveelste poging om haar live aan de borst te krijgen eindigde in een hoop tranen van zowel haar als mij, besloot ik om zo veel mogelijk te kolven. Al snel bestond mijn hele kraamtijd uit voedingen: eerst kolfde ik vooruit door middel van een elektrische dubbele kolf, daarna gaf mijn man of ik mijn dochter de fles.

Na elke voedingsbeurt kolfde ik opnieuw, gemiddeld 6 keer of vaker per 24 uur. Inmiddels kolfde ik de volledige flesjes voor mijn dochter bij elkaar en liep de productie alleen maar op. Mijn dochter werd met de dag zwaarder en ik was super trots!

Fulltime kolven

Niet lang daarna klapte ik fysiek volledig in elkaar. Ik kreeg een hevige buikgriep en tegelijkertijd een blaasontsteking. Ik had hoge koorts en hield niets meer binnen, dus mijn productie denderde omlaag. Dat was mijn eerste grote dip in de productie. We moesten weer gaan bijvoeden met kunstvoeding.

Toch bleef ik kolven, want mijn dochter dronk de moedermelk met smaak op en leek de kunstvoeding minder lekker te vinden. Ik schakelde een lactatiedeskundige in voor advies, maar het live voeden leverde bij zowel haar als bij mij zoveel stress op dat ik besloot om fulltime te gaan kolven, nog steeds zo’n 6 a 7 keer per 24 uur.

Toen ik eenmaal weer ging werken, schafte ik een ander kolfapparaat aan die makkelijker mee te nemen was. Veel mensen vonden het gek dat ik er mee door ging, maar ik wilde per se doorgaan tot mijn dochter een half jaar zou zijn. Omdat het werken erg vermoeiend was, sloeg ik soms de nachten over en werd die beurt vervangen door een flesje kunstvoeding.

Op sommige dagen had ik niet genoeg melk en dan kreeg ze een flesje kunstvoeding, maar meestal had ik voldoende gekolfd. Gaandeweg kwamen daar de eerste fruit- en groentehapjes bij. Het kolven werd een routine en ik kon het overal. Ik nam altijd mijn telefoon met foto’s van mijn dochter en wat ontspannen muziek mee en deed dan mijn ding.

Uiteindelijk vroeg het kolven teveel van mijn lijf. Na een half jaar ben ik er dan ook echt mee gestopt. Ik heb nog een foto gemaakt van het moment dat ze haar laatste flesje moedermelk kreeg. Soms, als ik foto’s zie van voedende moeders, vind ik het jammer dat ik haar niet op de gebruikelijke manier heb kunnen voeden. Maar ik ben erg blij en trots dat ik dit voor haar heb kunnen doen.

Dank je wel Romy voor het delen van jouw verhaal! Wil je meer van Romy lezen? Op haar blog Dochterlief.nl schrijft zij door haar dochter geïnspireerde artikelen over opvoeden, opgroeien, boeken en lifestyle. 

Wil jij ook je borstvoedingsverhaal delen?

Lees je dit artikel en denk je, ik wil ook mijn verhaal en ervaringen delen en is dit nog niet eerder online gepubliceerd? Hier vind je alle informatie. Insturen kan naar waymadinl[at]gmail.com met als onderwerp ‘Borstvoedingsverhaal’.

Echte mama’s, echte verhalen. Dit is borstvoeding!

2 Comments

Leave a Reply

Your email address will not be published.

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.