8 november 2016. Wanneer je groeit in zelfbewustzijn ga je automatisch keuzes maken die verdere groei bevorderen. Ik startte met het dragen van hijab.

Terug in de tijd

Drie jaar eerder werd op deze dag mijn zoon geboren en brak mijn zorgvuldig opgebouwde muur van stabiliteit en ogenschijnlijke veiligheid in duizenden stukjes. Als regen die maar bleef komen en komen zonder einde.

Die writers block die tijdens mijn zwangerschap op kwam zetten was er met reden. Naast dat ik zo ziek was dat ik niet lang naar een scherm kon kijken zonder migraine te krijgen was er veel meer aan de hand.

Wanneer je praktisch je hele leven probeert te leven op een manier die niet is hoe je echt bent dan breek je uiteindelijk. Het moederschap bracht veel moois en tegelijkertijd een zwarte wolk. De zwangerschap maakte me fysiek ziek, ik moest hoge dosissen medicatie slikken die me nog zieker maakten en de deur openden voor een zware depressie. De zoveelste teleurstelling in medici kwam, want “dit hoorde gewoon bij de vervelende zwangerschapshormonen”. Yeah right. Wanneer worden patiënten eens serieus genomen? Achteraf, wanneer je andere artsen spreekt die schrikken hoe hun collegae me hebben laten hangen. Wanneer je bij een reumatoloog beland die echt pissig was dat ze me zo lang met pijn hebben laten lopen.

Ergens diep weggestopt in de vele laatjes in mijn hoofd zat een inktzwart vat. Diep en vol narigheid. Nu was het geopend en oncontroleerbaar continue aanwezig.

Terug naar 2016

2016 was een jaar vol grote veranderingen, verdriet en vreugde. Mijn opa overleed. Ik mis hem enorm. Na maanden zoeken en veel woningen bekijken verhuisden we naar een geschikte woning. Ruim, licht en met zo min mogelijk triggers voor mijn gezondheid.

Het duurde maanden, maar er werd gevonden wat er met mij aan de hand was. Dankzij deze diagnoses stond mijn (onze) wereld op zijn kop. Het gaf veel antwoorden en tegelijk een Mount Everest aan te verwerken informatie. Een neurobiologische aangeboren aandoening, check. Een neurologische aandoening (fibromyalgie), check. Twee gevolgaandoeningen mede dankzij alle shit uit dat vat, check. Een puzzel van miljoenen stukjes die ‘eventjes’ gemaakt moest worden terwijl ik nog rouwende was en de stress van de verhuizing ook kwam.

Ik startte met een zwaar traject om mezelf en mijn grenzen zowel fysiek als mentaal met een open mind in kaart te brengen en te accepteren. Diep van binnen heb ik altijd geweten dat er iets niet klopte in het beeld wat ik van mezelf had. Maar als je niet weet waar je moet zoeken ga je gewoon door. En door. En door. Tot je niet meer kan.

Ik begon met het afbreken van dat vat vol shit. Na elke sessie EMDR moest ik mezelf er aan herinneren waarvoor ik het deed. Helen. Om weer te kunnen voelen. Om te kunnen zijn wie IK wil zijn. Om naar mijn behoeften te kunnen kijken zonder ze weg te schuiven als minder belangrijk.

Hijab

De hijab was voor mij de meest logische keuze die ik maken kon na jaren een interne strijd gevoerd te hebben. Een stukje stof met zoveel waarde. De kroon op de levenskeuze die ik jaren geleden al maakte. De keus om als geëmancipeerde vrouw zelf te beslissen over mijn lichaam en hoe ik wil leven. De hijab was een van de bewuste keuzes die ik maakte terwijl ik mijn zelfbewustzijn en zelfrespect zag groeien.

8 november 2016. Mijn hijab, mijn keuze. Ik ben het waard.