Autisme: Dankbaarheid

Afgelopen zomer maakte ik online bekend dat ik een ASS (autisme spectrum stoornis) heb. Ik had wel reacties verwacht maar wat er de afgelopen maanden gebeurde was erg bijzonder. 

Dag taboe

Ik leerde nieuwe mensen met autisme kennen. Er kwamen een heleboel berichten binnen van mensen die herkenning lazen en voelden maar (nog) niet open en out durven te zijn. Mensen die dankbaar waren dat ik wel over het dagelijks leven met autisme schrijf. Juist om er meer openheid aan te geven.

Want laten we eerlijk zijn. Als moslima loop ik tegen specifieke dingen aan waar niemand over schrijft. Geestelijke issues hebben wordt te vaak afgedaan als ‘je bent niet praktiserend genoeg’. Dit is pure onwetendheid en ik kan het mensen vaak niet kwalijk nemen, maar het is wel kwetsend, helemaal als je bedenkt dat autisme vaak aangeboren is.

Binnen de moslimcommunity zijn er een heleboel mensen met ASS. Er wordt alleen weinig openheid aan gegeven want er is weinig kennis van autisme wat hand in hand gaat met ontbrekend begrip. De vrouwen met ASS die ik heb gesproken lopen tegen dezelfde zaken aan, maar ik begrijp ook heel goed dat het niet altijd mogelijk is om er zo open over te zijn als ik ben. Ik ben dan ook dankbaar dat ik nu in een fase van mijn leven ben dat ik kan delen.

Kwetsbaar opstellen

Er kwam veel medeleven binnen op de blogs waarin ik omschrijf wat ik zwaar vind aan leven met autisme, dysthymie en PTSS. Superlief natuurlijk.

Ik heb echt heel veel lieve berichten ontvangen die mijn dagen opvrolijkten als ik echt in een diep dal zat en waarvoor ik erg dankbaar ben. Maar ook berichten die me duidelijk maakten dat er nog steeds een groot taboe is om open te zijn over depressie, autisme en ptss. Het blijft me verbazen hoe bekrompen mensen soms denken. En of dat nou een gebrek aan kennis is of aan inlevingsvermogen, iedereen moet kunnen zijn wie zij of hij is en daar de ruimte voor krijgen.

Ik ben de eerste die zal zeggen, het is niet makkelijk. Het is niet makkelijk me kwetsbaar op te stellen en ik herschrijf mijn blogs soms wel tien keer voor ik tevreden ben. Wat er online verschijnt is namelijk maar een fractie van wat ik schrijf. Niet alles is deelbaar, soms is het te persoonlijk.

Mijn verhaal delen is regelmatig niet gemakkelijk en achter de schermen komen er vaak flink wat tranen bij kijken. Helemaal in de winter heb ik meer slechte dagen dan goede. Toch blijf ik schrijven, want het werkt voor mij ook therapeutisch.

Waardevol

Open zijn over iets onzichtbaars wat mij Madelon maakt is voor mij de beste keuze ever geweest. Niet meer het gevoel hebben steeds op mijn hoede te moeten zijn want straks komt iemand er achter en dan mag ik flink gaan uitleggen. Daar heb ik echt geen zin in.

Ieder mens is waardevol. Anders zijn is waardevol. Ik ben dankbaar voor alle kleine en grote goede en slechte momenten. Kunnen leven is een geschenk op zich, ik ben dankbaar dat ik mijn eigen reis kan maken.

Ik ben dankbaar voor de mensen die ik de afgelopen maanden/jaren heb leren kennen. Die mijn wereld weer een stukje groter hebben gemaakt in diversiteit. 

Ik ben dankbaar voor de hulp die ik mocht ervaren de afgelopen maanden na een paar flinke ASS breakdowns. Ik ben dankbaar voor de medicatie die me letterlijk weer met de voetjes op de grond heeft gezet. Ik ben dankbaar dat er nu eindelijk een duidelijk beeld is van de jaren die mij gevormd hebben waardoor ik PTSS heb. Ik ben dankbaar dat er therapie voor bestaat.

Ik ben dankbaar voor wat mijn eetpatroon omgooien voor mijn gezondheid heeft gedaan. Ik ben dankbaar voor de (islamitische) kennis die ik dit jaar heb opgedaan en die mij als mens verder heeft helpen groeien. 

Ik ben dankbaar voor de lieve mensen om mij heen. Ik ben dankbaar voor mijn man die de queen in mij altijd blijft zien. Ik ben dankbaar voor de keuzes die ik in zelfzorg heb kunnen maken dit jaar. 

Doelen

Na mijn diagnoses besloot ik te leren om zelfzorg en zelfontwikkeling de hoogste prioriteit te geven. Wanneer ik mijn maandelijkse doelen bekijk heb ik een heleboel kunnen behalen alhamdulillah. Het is goed om regelmatig even stil te staan in deze wereld die in een razend tempo doorgaat en jezelf te horen denken. Te voelen. Jezelf tijd te geven te zijn.

Vertel eens, waar ben jij dankbaar voor?

Meer blogs van mij over mijn autisme kun je hier lezen.

2 Comments
  1. Salaam Madelon, wat een openbaring en mooi geschreven en jouw uitgeleg! Ik vind t fijn om je te volgen. Ik wil je ook blijven volgen vanwege anders eten om af te vallen. Op fb ben ik lid al geworden en zo doende volg ik je al. Daarnaast ga ik jouw recepten proberen, hopelijk zal het smaken! Even nu een balans maken wanneer de start is! Ik had gehoopt liever gisteren dan vandaag! Maar soms wilt mijn lichaam al beginnen maar mijn geest nog miet! Dit komt sws goed en alvast hartelijk dank van je openheid en alle info’ s die je uitgezoch hebt! Ik hoef zo het wiel niet meer uit te vinden.
    Nogmaals dank en dan.

Leave a Reply

Your email address will not be published.