Het is al even geleden dat ik schreef over ASS. Mijn hoofd is vol. Te vol. Schematherapie heeft zoveel losgemaakt wat verwerkt moet worden en het leven staat niet stil. Dat betekent ook dat ik erg moeite heb om wat er allemaal door mijn hoofd raast om te zetten naar woorden.

Ik moet keuzes maken in wat ik kan doen in een dag en schrijven paste daar even niet bij. Tegelijk heel gek want het schrijven maakt mijn hoofd ook leeg. Dat is de reden dat ik ooit ben begon met bloggen.

Een vol hoofd

Een vol hoofd betekent ook dat ik minder prikkels aankan. Dan ben ik blij met de medicatie die mijn draagkracht ondersteunt. Alsnog merk ik dat ik meer oplaadmomenten nodig heb. En heel heel veel slaap. Er zijn veel dagen dat ik net als mister Z om 19 uur al in bed lig. Overdag duik ik de keuken in, probeer te schrijven, probeer wat sociale contacten bij te houden of ga ik verder met opruimen en weggooien in huis. Weet je hoe heerlijk het is om verhuisdozen (ja die staan er nog na 2 jaar) uit te pakken en minstens de helft weg te gooien? Ik ben veel offline bezig en dat is fijn en voldoeninggevend.

EMDR helpt met verwerken. Na de laatste sessie begin ik langzaam weer wat ruimte te krijgen. Het is net of mijn hoofd een huis is met een kelder die vol dozen staat. Normaal waren die dozen dicht. Nu zijn ze geopend en moeten ze langzaam allemaal naar de zolder.

Ik ben er heel eerlijk in dat schematherapie zwaarder is dan ik had ingeschat. Het maakt zoveel los waarvan ik dacht dat ik het al verwerkt had maar dus blijkbaar niet zo is. Dat proces is zowel pijnlijk als prettig. Het is waardevol dat het eindelijk gebeurt maar het doet me ook verdriet dat het nodig is. Er zijn wel momenten dat het echt even stil is van binnen en dat is nieuw voor mij. Ik moet er echt aan wennen, maar wat is het fijn!

Grenzen en prioriteiten

Er is zoveel waar ik naar verlang om te doen maar alles tegelijk werkt niet. Afgelopen week had ik een heel fijn gesprek met Saida van Qurratacoaching. Ze wees me precies op de punten waar ik steeds vastloop en hoe ik daar uit zou kunnen komen.

Het gesprek heeft me weer een stapje bewuster gemaakt van wat mijn draagkracht eigenlijk is en dat ik toch nog vaak te veel van mezelf vraag. Soms is het pad wat ik wil bewandelen niet het juiste en wanneer je daar met iemand over kan sparren geeft dat enorm inzicht.

Ik herken regelmatig niet meer de keuzes die ik maak uit zelfliefde of zelfzorg terwijl ze er wel zijn. Het was zo fijn om echt gezien en begrepen te worden en dat er meegekeken werd in wat ik allemaal wil, wat is haalbaar en hoe ik daar ga komen. Ik kijk ook echt uit naar de D.R.E.A.M. training die ze gaat geven en de inzichten die me dat gaat geven in shaa’Allah.


1 Comment
  1. ❤ Veel herkenbaar al zit ik zelf momenteel weer helemaal in mijn coping…
    Alhamdoelillah maak je mooie stapjes vooruit al zijn het ook af en toe stapjes terug, zo lang we maar blíjven proberen.
    Ik bewonder het hoe je die kracht blijft behouden al zal die af en toe ver te zoeken zijn.

    Liefs ❤

Leave a Reply

Your email address will not be published.